Deze verordening geeft uitvoering aan de lening van 90 miljard van de EU aan Oekraïne voor de jaren 2026 en 2027. Deze lening hoeft Oekraïne alleen terug te betalen nadat het de door Rusland verschuldigde herstelbetalingen heeft ontvangen. Het instrument ondersteunt Oekraïne bij budgettaire behoeften, macro-financiële stabiliteit en de ontwikkeling van de defensie-industrie, afgestemd op zijn financieringsstrategie voor die jaren. De verordening stelt het doel van de Oekraïne-steunlening vast, evenals de financiering ervan, de vormen van Uniefinanciering die daaronder vallen en de regels voor het verstrekken van die financiering.

Voornaamste twistpunt in de onderhandelingen in de Raad betreft de wens van Frankrijk om een striktere “buy European”-clausule op te nemen: Oekraïne mag het steungeld alleen aanwenden om Europese wapens te kopen. Nederland en Duitsland willen daarentegen dat Oekraïne zoveel mogelijk flexibiliteit heeft om ook benodigde materiaal buiten Europa te kopen (zoals in de VS).

Het voorstel van de Commissie, de basis voor de onderhandelingen, sluit aan bij de eis uit de SAFE-verordening dat aangekocht defensiematerieel voor maximaal 35% door niet-Europese producenten mag worden geproduceerd. Wel behoudt Oekraïne de mogelijkheid om dringend noodzakelijk wapentuig (zoals Patriot-raketten) buiten Europa te kopen als er geen Europees alternatief is.

Dit is een jaarverslag van de Europese Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de activiteiten in 2024 van drie belangrijke instellingen die internationale en Europese financiële verslaggevings‑ en auditstandaarden ontwikkelen en toezicht daarop houden:

IFRS Foundation: De Commissie rapporteert dat de IFRS Foundation blijft werken aan het ontwikkelen en harmoniseren van internationale financiële verslaggevingsnormen, zodat bedrijven en beleggers in de EU en wereldwijd op dezelfde manier financiële informatie kunnen begrijpen en vergelijken.

EFRAG (European Financial Reporting Advisory Group): EFRAG heeft in 2024 actief bijgedragen aan de EU-standaarden voor financiële verslaggeving, inclusief duurzaamheid en ESG‑rapportage, en heeft aanbevelingen gedaan over hoe de EU nieuwe normen kan invoeren.

PIOB (Public Interest Oversight Board): Het PIOB houdt toezicht op organisaties die accountantsopleidingen en audits reguleren, zodat de kwaliteit en betrouwbaarheid van de auditpraktijken wordt gewaarborgd, en dit toezicht is cruciaal voor het vertrouwen van het publiek en beleggers in financiële rapportages.

Dit voorstel is een raadbesluitvoorstel waarin wordt vastgesteld dat Finland een buitensporigtekort heeft volgens de EU-regels, omdat het begrotingstekort boven de limiet van 3 % van het bbp blijft en dit niet als tijdelijk kan worden beschouwd.

Het besluit legt de basis voor het starten van de buitensporigtekortprocedure tegen Finland, wat betekent dat Finland door de Raad en de Commissie zal worden aangemoedigd om corrigerende maatregelen te nemen om de openbare financiën weer in lijn te brengen met de EU-begrotingsnormen.

Lidstaten mogen hun herstel- en veerkrachtplannen aanpassen als maatregelen door “objectieve omstandigheden” niet meer haalbaar zijn of zij alternatieven aandragen die in dezelfde mate de doelstelling bevorderen tegen lagere (administratieve) lasten hebben. De Commissie heeft het wijzigingsverzoek van Finland positief beoordeeld en de Ecofinraad moet de gewijzigde plannen vervolgens nog formeel met gekwalificeerde meerderheid goedkeuren.

De Raad stemt doorgaans zonder discussie in met de aanpassingen op grond van een positieve beoordeling door de Commissie en de inhoudelijke behandeling in de ambtelijke voorportalen van de Ecofinraad.

Dit verslag benadrukt dat onafhankelijke begrotingsinstellingen (IFI’s) inmiddels in alle EU-lidstaten bestaan en een duidelijk sterkere en zichtbaardere rol spelen in het nationale begrotingsbeleid dan ten tijde van de invoering van de EU-regels na de financiële crisis. Nederland kent twee IFI’s: het CPB (kwantitatieve analyse en macro-economische ramingen) en de Raad van State (normatieve toetsing aan begrotingskader).Tegelijkertijd laat het verslag zien dat er grote verschillen blijven bestaan tussen lidstaten in de taken, middelen, mate van onafhankelijkheid en communicatiemogelijkheden van IFI’s, vooral doordat lidstaten veel vrijheid hadden bij de uitvoering van de EU-wetgeving. Voor Nederland geldt dat deze rol wordt vervuld door het Centraal Planbureau en de Raad van State.

De Commissie concludeert dat IFI’s alleen effectief kunnen functioneren als zij beschikken over voldoende financiële en personele middelen, stevige wettelijke waarborgen voor onafhankelijkheid en goede toegang tot informatie. Het verslag onderstreept daarom het belang van de recente wijzigingen van Richtlijn 2011/85/EU, die bedoeld zijn om minimale kwaliteits- en onafhankelijkheidsnormen beter te verankeren en om IFI’s in staat te stellen hun nieuwe taken (zoals het beoordelen van macro-economische aannames en uitgavenpaden) geloofwaardig en deskundig uit te voeren.

De Europese Commissie werkt aan een mogelijk wetgevingsvoorstel tot herschikking van de richtlijn administratieve samenwerking op belastinggebied (DAC). De DAC is de belangrijkste EU-wetgeving over administratieve samenwerking op het gebied van directe belastingen. Dit kader biedt geharmoniseerde instrumenten, zoals automatische uitwisseling van inlichtingen, waarmee de belastingautoriteiten van de lidstaten efficiënt en doeltreffend kunnen samenwerken bij de bestrijding van belastingfraude, -ontduiking en -ontwijking.

De DAC-evaluatie is onlangs afgerond, daarom zijn de huidige raadplegingsactiviteiten gericht op specifieke kwesties die tijdens de vorige raadplegingen onvoldoende aan bod zijn gekomen. Zij zijn bedoeld om de standpunten van belanghebbenden te verzamelen over: 1) een aantal beleidsopties om de huidige werking van de DAC te vereenvoudigen, te verduidelijken en te verbeteren; 2) de nalevingskosten in verband met sommige bestaande rapportageverplichtingen; 3) de potentiële besparingen als gevolg van sommige beleidsopties. Dit zal het mogelijk maken gedetailleerde informatie te verzamelen die als input zal dienen voor het wetgevingsvoorstel en de Commissie in staat zal stellen de waarschijnlijke gevolgen van de verschillende beleidsopties te beoordelen.